مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟
زندگی یعنی : آمدن، رفتن، دویدن، عشق ورزیدن، در غم انسان نشستن، یا بپای شادمانی های مردم پای كوبیدن، كار كردن كار كردن، آرمیدن...

ببند غنچه صفت لب، زمانه خونریز است

گل مراد چه جویی سموم پاییز است

 

سراب حسرت ایام حاصل فرهاد

شراب دلکش شیرین به کام پرویز است

 

لبم به جام و سرشکم به جام می‌لغزد

تهی ز باده و از اشک جام لبریز است

 

به هر که می نگرم غرق بدگمانی‌هاست

 ز هر که می شنوم داستان پرهیز است

 

ز لاله زار جهان بوی داغ می اید

به جویبار دود خون چه وحشت انگیز است

 

همیشه کشور دارا خراب از اسکندر

هماره ملکت جم زیر چنگ چنگیز است

 

از آنچه رفت به ما هیچ جای گفتن نیست

چرا؟ که در پس دیوار گوشها تیز است

 

 کدام نقطه دمی امن می‌توانی زیست

به هر کجا که روی آسمان بلاخیز است

 

چنان شکست زمانه پرم که پندارم

شکنجه های تو بر من محبت آمیز است

 

من و مضایقه از جان ؟ تو آنچنان خوبی

که پیش پای تو جان حمید ناچیز است






نوشته شده در تاريخ دوشنبه 11 مرداد 1389 توسط شجاعی نیا



سَـر آن ندارد امشب، کـه برآید آفتابی
چـه خیال‌ها گـذر کرد و گـذر نکرد خوابی

به چـه دیر ماندی ای صبح؟ که جان من بر می‌آمد
بزه کردی و نکـردند ، موًذنان ثـوابی

نـفس خـروس بگـرفت ، که نوبـتی بـخـواند
هـمه بلـبلان بمردند و نماند جـز غـرابی

نفـحات صبح دانی ، ز چـه روی دوست دارم؟
که به روی دوست ماند ، کـه برافکـند نـقابی

سرم از خدای خـواهـد ، که به پایش اندر افتد
که در آب مرده بهـتر، که در آرزوی آبی

دل من نه مَردِ آن است، که با غـمش برآید
مگـسی کـجا تواند ، که بـیفکـند عـقابی؟

نه چـنان گـناهـکارم ، که به دشمنم سپاری
تو بدست خـویش فرمای ، اگـر کنی عـذابی

دل هـمچـو سنگـت ای دوست ، به آب چـشم سعـدی
عـجب است اگـر نگـردد ، که بگـردد آسیابی

برو ای گـدای مسکین و دری دگـر طلب کن
که هـزار بار گـفتی و نیامدت جـوابی





نوشته شده در تاريخ چهارشنبه 6 مرداد 1389 توسط شجاعی نیا


درباره وبلاگ
جستجو
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
نويسندگان
موضوعات
پيوندهاي روزانه
آمار سايت

شبکه اجتماعی فارسی کلوب | Buy Website Traffic | Buy Targeted Website Traffic