تبلیغات
مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟ - شعری از ایرج جنتی عطائی
مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟
زندگی یعنی : آمدن، رفتن، دویدن، عشق ورزیدن، در غم انسان نشستن، یا بپای شادمانی های مردم پای كوبیدن، كار كردن كار كردن، آرمیدن...

                                           ستاره ها مردند

گریختی
                - تو از من گریختی
چنان بهار از واژه ی کویر
و آن قناری به مژده ی بهار
                                       - نیامد
و این شکوه ندامت
                        - در آینه بجز طرح یک دریغ ندید
فلق :
              - شکوفه ی اندوهگین چشمهایم شد
و باد ولگرد
              - از وسعت کویر
جنون ملتهب صخره های تنها را
به ارمغان آورد
و راه
          - این راه خسته کولی
به مرکب
 
کدامین ستاره نشست ؟
که این چنین افق
                     - آبستن است ؟
که نطفه ی اندوه بارور می شود در من ؟

***
کدام ستاره می میرد ؟
کدام بهار ؟
کدام پرستو ؟
که این کویر پذیرای هیچ رویش نیست ؟
***
تو رفتی
تو رفتی
تو رفتی
و من هرگز
ستاره ای را
در آسمان ندیدم
ستاره ها مردند
ستاره ها مردند
و ریشه ی خشک آن شوق بارور در من
                                                   - پوسید

***
کدام پاییز ؟
کدام زمستان ؟
کدام بهار ؟
مرا از این سکون یأس
تهی تواند کرد ؟




طبقه بندی: شعر، 


نوشته شده در تاريخ یکشنبه 26 آذر 1385 توسط شجاعی نیا


درباره وبلاگ
جستجو
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
نويسندگان
موضوعات
پيوندهاي روزانه
آمار سايت