تبلیغات
مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟ - در وصف خزان
مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟
زندگی یعنی : آمدن، رفتن، دویدن، عشق ورزیدن، در غم انسان نشستن، یا بپای شادمانی های مردم پای كوبیدن، كار كردن كار كردن، آرمیدن...

                                در وصف خزان

خیزید و خز آرید که هنگام خزانست                باد خنک از جانب خوارزم وزانست

آن برگ رزان بین که بر آن شاخ رزانست          گویی به مثل پیرهن رنگرزانست

دهقان به تعجب سر انگشت گزانست           کاندر چمن و باغ ، نه گل ماند و نه گلنار

                                             * * *

طاووس بهاری را، دنبال بکندند             پرش ببریدند و به کنجی بفکندند

خسته به میان باغ به زاریش پسندند              با او ننشینند و نگویند و نخندند

وین پر نگارینش بر او باز نبندند           تا بگذرد آذر مه و آید (سپس) آذار

                                           * * *

شبگیر نبینی که خجسته به چه دردست     کرده دو رخان زرد و برو پرچین کردست

دل غالیه فامست و رخش چون گل زردست      گوییکه شب دوش می و غالیه خوردست

بویش همه بوی سمن و مشک ببردست      رنگش همه رنگ دو رخ عاشق بیمار

                                ................................

شعر زیبای فوق از شاعر بزرگ قرن چهارم , منوچهری دامغانی , است که در نهایت ظرافت و زیبایی پائیز برگ ریز غم انگیز را توصیف نموده است . برای مطالعه متن کامل به این آدرس مراجعه http://bamdad.org/~digilib/index.php?page=view&mod=classicpoems&obj=poem&id=8667 کنید.




طبقه بندی: شعر، 


نوشته شده در تاريخ جمعه 19 آبان 1385 توسط شجاعی نیا


درباره وبلاگ
جستجو
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
نويسندگان
موضوعات
پيوندهاي روزانه
آمار سايت