تبلیغات
مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟ - بر آستان بهاران (نادر نادرپور)
مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟
زندگی یعنی : آمدن، رفتن، دویدن، عشق ورزیدن، در غم انسان نشستن، یا بپای شادمانی های مردم پای كوبیدن، كار كردن كار كردن، آرمیدن...

بر آستان بهاران

 

من آن درختِ زمستانى، بر آستانِ بهارانم

كه جُز به طعنه نمى خندد، شكوفه بر تنِ عُریانم

 

ز نوشخندِ سحرگاهان، خبر چگونه توانم داشت

منى كه در شبِ بى پایان، گواهِ گریه بارانم

 

شكوهِ سبز بهاران را، برین كرانه نخواهم دید

كه رنگِ زردِ خزان دارد، همیشه خاطرِ ویرانم

 

چنان زخشمِ خداوندى، سراىِ كودكى ام لرزید

كه خاكِ خفته مبدّل شد، به گاهواره جُنبانم

 

درین دیارِ غریب اى دل، نشانِ رَه ز چه كس پرسم؟

كه همچون برگِ زمین خورده، اسیرِ پنجه طوفانم

 

میانِ نیك و بدِ ایّام، تفاوتى نتوانم یافت

كه روزِ من به شبم ماند، بهارِ من به زمستانم

 

نه آرزوىِ سفر دارد، نه اشتیاقِ خطر كردن

دلى كه مى تپد از وحشت، در اندرونِ پریشانم

 

غلامِ همّت خورشیدم، كه چون دریچه فرو بندد

نه از هراسِ من اندیشد، نه از سیاهىِ زندانم

 

كجاست بادِ سحرگاهان، كه در صفاىِ پس از باران

كُنَد به یادِ تو، اى ایران! به بوىِ خاكِ تو مهمانم.






نوشته شده در تاريخ جمعه 26 شهریور 1389 توسط شجاعی نیا


درباره وبلاگ
جستجو
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
نويسندگان
موضوعات
پيوندهاي روزانه
آمار سايت