تبلیغات
مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟ - غزل واره ای که جوانی ام بود (احمد پناهنده)
مهربانی کی سر آمد ... مهربانان را چه شد؟
زندگی یعنی : آمدن، رفتن، دویدن، عشق ورزیدن، در غم انسان نشستن، یا بپای شادمانی های مردم پای كوبیدن، كار كردن كار كردن، آرمیدن...


در گذار ِ شب، قدم در زیر ِ مهتاب، سوی ِ میخانه شدیم
چهره ها، گلگون نمودیم، ارغوان و مست، مستانه شدیم

مست، در دست، جام ِ باده، راهی‌ی ِ دریا شدیم
با نسیم ِ آب، شدیم شاداب، صدف دانه شدیم

صبح شد، وقت ِ سحر، صبحانه را در بوستان
شهد ِ گل نوشیدم و زنبوروار، پرواز و پروانه شدیم

پیکر ِ عریان بدیدیم یار را، در باغ ِ گل
گل شدیم، پیکر ببوییدیم و دیوانه شدیم

لذت ِ آغوش ِ یار، آتش به جانان شعله زد
جان شدیم در پای ِ یار، رقصان و جانانه شدیم

شور شدیم، شیدا شدیم، رسوای ِ این دنیا شدیم
درد را، از جان بدر کردیم و غم را، جمله بیگانه شدیم

بر تن ِ گلبرگ ِ گل، بستر نمودیم، شام را
نور ِ مهتاب را، چراغ ِ خواب و همخانه شدیم

ای فلک! از ما تو نستان! این شب ِ شور و شراب
دل ز خون پُر، خانه ویران، خانه ویرانه شدیم




طبقه بندی: شعر، 


نوشته شده در تاريخ پنجشنبه 17 مرداد 1387 توسط شجاعی نیا


درباره وبلاگ
جستجو
آرشيو مطالب
آخرين مطالب
نويسندگان
موضوعات
پيوندهاي روزانه
آمار سايت